Palazzo Donà to miejsce wyjątkowe, podobnie jak samo miasto. Niezwykłość Wenecji objawia się między innymi w tym, że jest to miasto przesiąknięte historią, przenikania się wszystkich możliwych wpływów: Bizancjum, Chrześcijaństwa, Judaizmu, Islamu. Miasto największych malarzy nowożytnych: Tycjana, Giorgione, Veronese, które od pewnego czasu otwiera się coraz bardziej na sztukę nowoczesną.

Idąc od Ponte di Rialto w kierunku bazyliki Santa Maria Gloriosa Dei Frari mijamy Campo San Polo - ogromny plac, który słynie z wczesnogotyckich pałaców, maskarad karnawałowych i plenerowych projekcji Festiwalu Filmowego. Jednym z najstarszych pałaców stojących przy północno-zachodniej pierzei placu jest Palazzo Donà.

Pałac - znany także jako Palazzo Donà Brusa - był prawdopodobnie pierwszą siedzibą arystokratycznego rodu Donà. Z historycznych źródeł wynika, iż pierwotnie było to nazwisko Donatus noszone przez obywateli rzymskich z Akwilei, którzy w VI wieku schronili się na lagunie. Od XI wieku rodzina Donà aktywnie uczestniczyła w życiu publicznym Wenecji. Jak wszystkie wielkie rody weneckie miała swojego Dożę, Francesco Donà w połowie XVI wieku. W późniejszych stuleciach urząd ten sprawowali jeszcze Leonardo i Nicolas Donà.
Znane są również artystyczne tradycje pałacu. Giovanni Francesco Brusa był kompozytorem oper i muzyki sakralnej. Współpracował ze słynnym Carlo Goldonim, którego dom rodzinny znajduje się w bliskim sąsiedztwie Campo San Polo. Jest to również pałac gotycki, porównywalny właśnie do Palazzo Donà.

Powstanie Palazzo Donà przypada na początek XIV w. Z tego czasu pochodzi zapewne wejściowy portal z dekoracyjnym fryzem o widocznych wpływach sztuki bizantyjskiej. Niezwykle ciekawym przykładem wczesnego gotyku jest dziedziniec z odkrytą klatką schodową i studnią pośrodku. Podobny, ale skromniejszy układ dziedzińca znajduje się we wspomnianym domu Carlo Goldoniego.

Ukryte nieco z zewnątrz piano nobile Palazzo Donà posiada unikalny drewniany strop gotycki, bizantyjsko-gotyckie quadroforium wychodzące na wewnętrzny dziedziniec i posadzki wykonane techniką pastellone. Długą i bogatą historię pałacu zamyka artystyczna rodzina malarzy i pisarzy o nazwisku Fonseca. Kolejną kartą historii tego wyjątkowego miejsca będzie artystyczna działalność Fundacji Signum.