Prezentowana instalacja jest powtórzeniem sytuacji z wystawy „Dialog” w Moderna Museet w Sztokholmie z 1985 roku oraz wystawy prac Stażewskiego w Instytucie Kultury Polskiej w Paryżu w 1997 roku – sytuacji dialogicznej stworzonej przez dwóch artystów: Henryka Stażewskiego i Daniela Burena. Na wystawie „Dialog” w 1985 roku wystawiono prace ośmiu polskich artystów oraz zaproszonych przez nich gości. Prace te miały wejść ze sobą w tytułowy dialog. Na zaproszenie Henryka Stażewskiego, Daniel Buren wykonał wówczas Cabane éclatée nr 9, która stała się jednocześnie przestrzenią ekspozycyjną dla obrazów Stażewskiego. Szkielet konstrukcyjny każdej ze ścian ekspozycji oparty został przez Burena na zasadzie modularnej siatki złożonej z 24 kwadratów w układzie 4:6, co było wyraźnym odwołaniem do zasad budowy wielu reliefów Stażewskiego, zwłaszcza z tzw. serii kolorowych kwadratów. 10 lat po śmierci Stażewskiego, na wystawę w Instytucie Kultury w Paryżu, prezentującej prace Stażewskiego z lat 1958–1987 (pochodzące z wielu różnych kolekcji, w tym także Muzeum Sztuki w Łodzi), Daniel Buren stworzył, w hołdzie Stażewskiemu, nową Cabane éclatée w czarno-białe pasy. Już wtedy pojawiła się idea, by praca ta na stałe trafiła do zbiorów Muzeum Sztuki w Łodzi. Jej realizacja stała się jednak możliwa dopiero teraz. Dedykowana Stażewskiemu Cabane éclatée Daniela Burena, przestrzeń dialogu między artystami, stanie w Muzeum Sztuki w Łodzi obok Sali Neoplastycznej - przestrzeni, którą Władysław Strzemiński zadedykował dziełom innych wielkich awangardowych artystów.

W ramach Spotkania studenci XII Pracowni Malarstwa ASP prof. Janusza Marciniaka podjęli zadanie, któremu jeszcze w Poznaniu został nadany tytuł Agora. W tym roku miejscem naszej pracy artystycznej miał być rynek w Trzcielu. Rynek to „poważna sprawa". W starożytnej Grecji był centrum życia politycznego i religijnego, miejscem wymiany informacji i idei. Na agorze narodziła się demokracja. Chcieliśmy spróbować przypomnieć o tym mieszkańcom Trzciela. Ożywiając rynek, zamierzaliśmy ożywić mieszkańców. Chodziło nam o to, aby sprowokować estetyczne, ale też polityczne myślenie o tej przestrzeni i przeprowadzić rozmowy na różne tematy.
Zadaniem artystycznym miała być przemyślana interwencja wizualna i manifestacja sztuki na rynku. Po dyskusji i wnioskach z doświadczenia parady w Trzcielu, która była częścią projektu Agora i którą zrealizowaliśmy z dziećmi, uznaliśmy, że musimy jeszcze popracować nad formami kontaktu z mieszkańcami Trzciela, aby ci ostatni zechcieli wyjść z domów i spotkać się z nami na rynku.
Wieczory wypełniły nam rozmowy i praca indywidualna. A&K stworzyli instalację Ścieżka utopii, układając bezpośrednio na lustrze wody ścieżkę z niebieskich, abstrakcyjnych obrazów, która połączyła brzeg stawu z wyspą. Urocza ścieżka, którą jednak trudno byłoby dostać się na wyspę, wyrażała przewrotne przesłanie tego projektu. Robert Bodnar zaprosił nas na roboczy pokaz swojej pracy dyplomowej w ultrafioletowym świetle i na kolejną rozmowę (też w ultrafioletowym świetle) na pasjonujący go temat rzeczywistości wirtualnej. Powstało lub zaczęło się kilka interesujących prac malarskich (Sylwia Kuźnik, Kasia Miarka, Anita Bednarek, Ola Korbolewska, Jarek Umiński, Tomasz Pieszko).
/ Janusz Marciniak